आता उरले ना दिस; रूसण्याचे-भांडण्याचे,

क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ धृ ॥

किती काळ रहायचे; मान-अपमानी दंग,

पहा लकाके नभात; कसा शेवटला रंग.

कोण जाणे कोण्या क्षणी; सारे सोडून जायचे,

क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ १ ॥

जरी भांडलो-तंडलो; तरी तुझीया सोबती,

दिली दुर्दैवाला पाठ; अन्‌ संकटाला छाती.

सारे कठीण; तुझीया सवे मृदूल व्हायचे,

क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ २ ॥

काही उणे माझ्यातले; काही दुणे तुझ्यातले,

बघ शेवटास सारे; कसे सुखमय झाले.

जन्मी पुढल्याही होऊ; अजूनही ओळखीचे,

क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ ३ ॥

कष्ट, ध्यास, त्रागा, प्रेम, जिद्द, तडजोड, भीती,

जे जे झरले ते पाणी; आणि उरले ते मोती.

येत्या उद्याने जपावा; असा शिंपला व्हायचे,

क्षण क्षण हिरे-मोती; शेवटले वेचण्याचे ॥ ४ ॥

--- संदीप खरे.